Ontwerp je leven
SubToMe

Liked this? Follow this blog to get more. 

Archief
Categorieën

onderwijs

 

 

Vandaag las ik over dit besluit van Staatssecretaris Dekker (onderwijs).

Naamloos0

Onder het motto ‘transparantie’ wordt de suggestie gewekt dat er iets te ordenen valt, want als je lijsten met scores maakt heb je altijd een eerste en een laatste.

Op zich is er niets op tegen dat in de gaten wordt gehouden of scholen goed werk verrichten. De vraag is of we dat ‘goede werk’ dichterbij brengen door Citoscores van de kinderen die op de school zitten te publiceren en dus de illusie te wekken van onderlinge vergelijkbaarheid (goed-beter-best, slecht-slechter-slechtst). Scholen impliciet (want conclusies worden door ouders achter hun beeldscherm getrokken) afrekenbaar maken op de Citoscores van hun leerlingen, is net zoiets als werkgevers af te rekenen op de ziekteverzuimpercentages in hun bedrijf. Ja, ze hebben daar invloed op en nee, ze zijn niet overal verantwoordelijk voor. Als je werkgevers zou afrekenen op ziekteverzuim, denken ze wel drie keer na voor ze mensen die niet gezegend zijn met een sterk gestel in dienst nemen.
Het zou me dan ook niet verbazen als scholen binnenkort onder de vlag van allerlei bijzondere onderwijsvormen, wat zwakker ogende leerlingen of leerlingen die volgens de statistieken in een sociaal minder gunstig milieu leven, niet geschikt voor het ‘type onderwijs’ zullen gaan vinden en door willen sluizen naar scholen die niet zo gehaaid zijn om de zalmneusjes binnen te hengelen, of zich minder gelegen laten liggen aan Citoscores.

Citomania

Mooie term van een twitteraar (v) in mijn TL, toen ik over dit onderwerp tweette, omdat de beperking van ‘meten is weten’ helemaal zoek lijkt.
Mijn kinderen zijn door de jaren heen doodgegooid met Citotoetsen, mooi en eufemistisch ‘leerlingvolgsysteem’ genoemd. De 10-minutengesprekken worden gevuld met A tot en met E toetsuitslagen, grafieken en tabellen die je informeren of je kind op of onder het gemiddelde zit. En ja ook enkele scores over ‘sociale en emotionele ontwikkeling’. Maar die laatste scores vind je niet op websites van scholen of het ministerie.

De Citotoets wordt heel belangrijk gemaakt en dat heeft effect. Journaals (en niet alleen het Jeugdjournaal) berichten elk jaar weer dagenlang over De Citotoets als die wordt gemaakt. Wie wil, vindt lesstof voor jaren om zijn/haar kind ook buiten school voor te bereiden op het behalen van een hoge score.
De school van mijn kinderen was weken later dan andere scholen om de Cito Entreetoets (groep 7) af te nemen “om de kinderen de kans te geven nog wat langer te oefenen”. Wat bij een bezorgde ouder op de informatieavond de vraag deed opkomen: “Maar als het langer duurt voor we de uitslag hebben, hebben we dan nog wel lang genoeg de tijd voor bijlessen voor vakken waar ze minder goed op scoort?”
Ouders laten op sociale media weten over de spanning in huis rondom de Cito toets en twitteren de score van hun kind met de hashtag ‘trots’.
En zo diskwalificeren we ongemerkt al die kinderen die niet boven de 538 (havo-advies) uitkomen. Ook opgemerkt door een Trouw-lezeres die dit ingezonden stuk schreef:

NaamloosNaamloos2

Er is heel veel dat Cito niet meet.
Bij het laatste 10-minutengesprekje op school, waarbij de verschillende scores weer langskomen, zie ik een blad van een toets¬† die mijn dochter ‘fout’ heeft gedaan (onvoldoende). Ze moest een zin afmaken, die ongeveer zo gaat:
“De route is bekend, we kunnen hem nu….” en dan moet ze de zin afmaken door een keuze te maken uit 4 woorden. Het juiste woord is ‘uitstippelen’ (vermoed ik), van de andere 3 heb ik er nog 1 onthouden, die mijn dochter heeft gekozen: ‘verschrompelen.’.
Als ik onderwijzer was zou het me opvallen, deze keuze, en zou ik haar vragen hoe ze bij haar keuze komt. Maar ja, ik hoef het niet te vragen, ik snap haar meteen: de route is al bekend, dus waarom zou je hem nog uitstippelen? Weg ermee, in de prullenbak, en omdat weggooien er niet tussen staat, heeft ze voor verschrompelen gekozen.
Toetsen dwingen je tot aanpassing. Tot je gedachten, verbeelding en logica conformeren aan de Citologica.
Dat er uniformiteit is in dit soort dingen, om de boel een beetje te kunnen monitoren, nou ja, dat is dan nog tot daaraan toe. Dat kinderen al vanaf de kleuterklas in dit systeem worden geduwd, vind ik pijnlijk.
Als we scholen dan ook nog eens dwingen hun ‘resultaten’ kenbaar te maken, uitsluitend op basis van Citoscores, doden we elke esprit in het onderwijs.
Zullen we niet gewoon ‘s een geluksmeter instellen, een creativiteitsmeter, een holismeweegschaal of whatever, om te zien hoe levend of dood kinderen van school komen?

cito

Ik hoop dat er weer oog komt voor andere dingen, nadat we elkaar al marktwerkend kapot hebben gemeten.
Want ik zeg u, ik ben op veel dingen trots als het om mijn dochter gaat, maar de Citoscore komt op die lange lijst niet voor.
  
Hieronder een prachtige TedTalk die ook op mijn inspiratiepagina staat.
  

Share
m4s0n501

We schaffen huiswerk voor kinderen af.
Huis is thuis. En daar leef je. Daar moet je veilig zijn. Vrolijk. Gelukkig. Geliefd. Vrij.
Niet voor niets is het woord “overwerk” uitgevonden. Dat is werk dat je doet buiten de uren die voor werk bestemd zijn.
Huiswerkuren zijn overuren.
En niet voor niets is het begrip work-life balance in zwang gekomen.
Huiswerk verstoort de work-life balance.

Hoe kom ik bij deze wens? Mijn middelbare schooltijd ligt al geruime tijd achter me. Ik ben zelfstandig ondernemer en verantwoordelijk voor mijn eigen work-life balance.

Ik heb twee kinderen.
Gisteren hoorde ik mezelf tegen mijn dochter zeggen dat het heel normaal is dat ze school niet meer zo leuk vindt. Dat heel veel kinderen school niet zo leuk vinden. Dat je daar veel dingen moet leren waar je nu nog niet zo makkelijk van kunt zien waar je ze voor nodig hebt. Dat het de kunst is je schooltijd zelf plezierig te maken. Bijvoorbeeld door leuke contacten met vriendinnetjes, vriendjes. En door veel aandacht te besteden aan de dingen die je wel leuk vindt, ook al zijn het misschien maar kleine dingen, verdeeld over de dag.
Ze knikte gedwee. Ogen nog vol verdrietigheid, omdat ze net voor zichzelf tot de conclusie was gekomen dat ze school niet meer leuk vindt. En weet wat voor problemen het kan opleveren als je niet naar school gaat.
En hoe lang ze nog voor de boeg heeft.

Dat verdriet stak mij aan.
Hoe kan het toch, dat we in al die jaren en met alle wijsheid, er nog niet in zijn geslaagd het onderwijs leuk en aantrekkelijk te maken voor de groep waarvoor het is bedoeld: kinderen?
Een van de bloggers in mijn omgeving schreef over zijn eigen (fictieve) dood en wat hij achterliet.
Er zijn kinderen die nooit oud worden. En wat heb je als kind dan met je leven gedaan? Heb je het beste uit jezelf kunnen halen? Ben je verrijkt? Ben je gegroeid, en dan bedoel ik niet alleen lichamelijk? Heb je geleerd om met jezelf om te gaan? En met anderen? Heb je genoten van alles wat de aarde te bieden heeft? Ben je lekker veel buiten geweest? Heb je genoeg ontdekt? Heb je kunnen uitproberen wat je allemaal kunt? Motorisch, psychisch? Met je ogen, je oren, je mond, je tong, je vingers en tenen, je spieren en ingewanden?

Het is des te treuriger omdat er heel veel onderwijsprofessionals zijn die van hun vak houden en het beste voor hebben met het onderwijs. En alle onderwijshervormingen ten spijt, zijn we nog niet beland in een situatie waarin kinderen snakken naar onderwijs; die dringen om het schoolgebouw binnen te mogen; die zich gezien, gehoord en geliefd voelen en in staat worden gesteld tot volle bloei te komen.

Daar gaat dit blogbericht niets aan veranderen.
Dit bericht gaat over een wens. En die wens is: schaf het huiswerk af. Wat er geleerd moet worden op de ernstig beperkte manier waarop dat nu gebeurt, dat moet maar binnen work-tijd. Life-tijd is voor thuis. En huiswerk hoort daar niet bij.

Over #WOT (Write On Thursday): http://www.met-k.com/2012/01/12/write-on-thursday-wot-2/

 

Share